Kemajuan terhasil daripada penggunaan semula hubungan yang diketahui
Kemajuan selalunya berlaku bukan kerana seseorang mendapat maklumat baharu sepenuhnya, tetapi kerana mereka belajar menggunakan hubungan, kaedah, dan sistem yang sedia ada dengan cara baharu.
Mekanisme asas di sini diterangkan dalam konsep «Perkara yang diketahui — alat penyelidikan perkara yang tidak diketahui»: seseorang menggunakan elemen yang telah dikuasai untuk memahami perkara yang belum mereka ketahui.
Tetapi kemajuan bermula apabila keupayaan ini melangkaui batas penyelesaian jurang tertentu. Perkara yang diketahui mula dipindahkan secara sengaja ke konteks lain, diterbalikkan, digabungkan, diasingkan daripada sistem asal, dan disepadukan ke dalam sistem baharu.
Kita boleh membezakan beberapa mekanisme tipikal bagi kemajuan sedemikian.
Pemindahan (Transfer). Prinsip yang diketahui digunakan dalam bidang lain. Kaedah matematik beralih kepada fizik, prinsip fizik kepada kejuruteraan, model statistik kepada biologi atau ekonomi.
Komposisi. Beberapa sistem yang telah diketahui digabungkan sedemikian rupa sehingga peluang baharu wujud, yang tidak dimiliki oleh setiap sistem secara berasingan.
Pembalikan hubungan. Jika diketahui bagaimana sesebuah sistem mengubah input menjadi output, output yang kelihatan boleh digunakan untuk mencari kemungkinan input, sebab, atau keadaan tersembunyi.
Pengekstrakan sub-sistem. Sebahagian daripada sistem diasingkan sebagai komponen boleh guna semula yang bebas dan kemudian dimasukkan ke dalam sistem lain.
Perubahan skala atau sempadan. Prinsip yang sudah diketahui dilihat pada tahap yang lain: sebagai sebahagian daripada sistem yang lebih besar atau sebagai sistem yang boleh dipecahkan kepada elemen yang lebih kecil.
Sejarah teknologi penuh dengan contoh sedemikian. Enjin mungkin sebahagian daripada kereta, tetapi prinsip penukaran tenaga yang sama dipindahkan ke sistem lain. Algoritma yang dicipta untuk satu tugas digunakan semula dalam tugas yang lain. Kaedah saintifik yang dibangunkan dalam satu disiplin menjadi alat kepada disiplin yang lain.
Oleh itu, kemajuan boleh dianggap sebagai perkembangan keupayaan untuk melihat dalam perkara yang diketahui bukan sahaja jawapan yang siap, tetapi juga sekumpulan peluang yang boleh digunakan semula.
Untuk ini, tidak cukup hanya mengingat fakta atau formula. Seseorang perlu memahami struktur: apa sebenarnya yang berfungsi, syarat apa yang diperlukan, apa yang boleh diasingkan daripada konteks asal, hubungan yang mana penting dan yang mana secara kebetulan.
Itulah sebabnya pemikiran bersistem amat penting untuk kemajuan. Ia membolehkan seseorang bertanya:
- apakah peluang yang diberikan oleh sistem ini;
- apakah keperluan dan batasannya;
- bahagian yang manakah boleh digunakan semula secara berasingan;
- dengan sistem lain yang manakah ia serasi;
- adakah mungkin untuk menterbalikkan hubungan yang diketahui;
- apakah yang akan berubah jika ia dipindahkan ke konteks lain;
- apakah sistem baharu yang boleh disatukan daripada komponen sedia ada.
Dalam pemahaman sedemikian, kemajuan bukan sekadar pengumpulan lebih banyak pengetahuan. Ia adalah pertumbuhan keupayaan untuk menggunakan semula perkara yang telah difahami untuk mencipta pengetahuan, kaedah, alat, and sistem baharu.
Oleh itu, dua orang dengan set fakta yang sama boleh mempunyai potensi kemajuan yang berbeza: seorang hanya menggunakan pengetahuan dalam konteks asal, manakala seorang lagi melihat struktur yang boleh dipindahkan dan kombinasi baharu di dalamnya.
